Samen microfinancieren
en microverzekeren in het Zuiden
en microverzekeren in het Zuiden
KBC-medewerkers die voor BRS workshops geven aan microfinancieringsinstellingen (MFI’s) hebben één ding gemeen: hun enthousiasme. En dat is bij KBC-ers Koen Vos en Eric Fraipont niet anders. In april waren ze te gast bij FASeF, een koepelorganisatie van 25 lokale microfinancieringsinstellingen in Guinee. Samen met BRS-adviseurs Jean Masscheleyn en Johan Tyteca gaven ze daar een opleiding rond interne controle. En dat onderwerp ligt hen zo na aan het hart dat ze geanimeerd vertellen over risico’s, matrixen, procesanalyse. Maar hoe hebben ze dit persoonlijk ervaren? En waarom werden ze eigenlijk BRS-vrijwilliger?
Koen: In 2025 gaf ik samen met BRS en enkele collega’s een webinar voor de medewerkers van FASeF. Toen ze me daarna vroegen of ik naar Guinee wilde gaan, heb ik met plezier ‘ja’ gezegd. Een nieuw land en nieuwe cultuur ontdekken, ondertussen iets betekenen voor de mensen ginder, dat vond ik ideaal. En ik was blij dat Eric ook meeging.
Eric: Koen en ik werken al lang samen en we zijn heel complementair. Met hem erbij zag ik het meteen zitten. In mijn geval legde ons diensthoofd de vraag van BRS voor aan de hele afdeling. ‘Waw! Wat een kans’, dacht ik meteen. Vroeger op school, als mensen kwamen vertellen over humanitaire projecten, leek het mij al heel fijn om zoiets te doen. Om iets te betekenen voor mensen met minder mogelijkheden. Nu kreeg ik die kans.
Koen: De vraag naar deze opleiding kwam van FASeF zelf. Afspraak was dat wij tijdens de workshop samen met hen de interne controle van één proces zouden doornemen. Zodat zij op basis daarvan zelf andere processen zouden kunnen bekijken. Helemaal in de lijn van het idee dat je de mensen geen vis moet geven, maar hen beter zelf leert vissen.
Eric: Het proces dat ze uitkozen om samen naar te kijken, werd het kredietproces. Dat analyseerden we samen met FASeF-collega’s van de dienst Interne Controle, hun hoofd Operaties en IT, de financiële manager én de CEO.
Koen: Eerlijk gezegd was ik vooraf een beetje bang voor eenrichtingsverkeer. Terwijl interactief werken heel belangrijk is om tot een gedragen resultaat te komen De deelnemers waren heel gemotiveerd.
Eric: Omdat de realiteit ter plaatse soms toch anders blijkt dan je dacht, moesten we geregeld bijsturen. We zagen al snel in dat de matrix voor risico-analyse zoals wij die gebruiken veel te complex is voor hun situatie.
Koen: Wij rijden hier bij wijze van spreken met een formule1-wagen terwijl een degelijke gezinswagen beter bij hun systemen en manier van werken past.
Eric: Samen met hen hebben we het model vereenvoudigd. En we hebben ons ook zoveel mogelijk afgestemd op hun processen, hun informaticasysteem en vooral de realiteit in hun kantoren. Dat betekende dat we ’s avonds na de cursusuren nog een tijd bezig waren met het bijsturen van ons lesmateriaal voor de volgende dag.
Koen: Tussendoor bezochten we enkele lokale kantoren. Als je wil dat de resultaten van zo’n opleiding ook door de basis gedragen worden, moeten alle 25 coöperaties natuurlijk mee zijn met het hele verhaal. Ook daar hebben we met de medewerkers gesproken.
Eric: En met de élus, de verkozenen. Elk kantoor heeft naast lokale medewerkers ook meerdere élus: mensen die door de gemeenschap verkozen werden om hen te vertegenwoordigen. Dat zijn meestal ouderen. Sommigen van hen kunnen niet lezen of schrijven, maar ze genieten veel respect en hun stem is belangrijk.
Dezelfde drive
Eric: Uiteindelijk brengt het uitwisselen van verhalen en ervaringen het meeste bij. Op een bepaald moment ging het over fraude. Een medewerker die fraudeert, is natuurlijk bijzonder slecht voor je reputatie. Bij het uitwisselen van tips en tricks over hoe je dit aanpakt, waren wij niet de leraars. We deelden gewoon onderling onze ervaring, als gelijken.
Koen: We hebben hen dat ook zo gezegd: ‘Jullie doen hier precies hetzelfde als wij in België. Alleen de omgeving is anders.’ En dat was ons uitgangspunt tijdens deze hele workshop. De mensen van FASeF weten echt wel waarover ze spreken. We delen dezelfde drive en bekommernis. Dat creëert een gevoel van verbinding.
Koen: Of we met deze week iets bijgedragen hebben? …. We hebben geprobeerd hen te inspireren. We lieten hen nadenken en toonden mogelijkheden, tools die ze kunnen gebruiken. De vishengel bij wijze van spreken, en ook hoe ze die zelf kunnen bouwen. En onze belangrijkste vraag was altijd: hoe denken jùllie dat dit best zou werken?
Eric: Omgekeerd vond ik hun creatieve mindset heel inspirerend. Zij zeggen nooit: dat gaat niet. Ze zoeken voor alles een oplossing. Daardoor is alles mogelijk. Alles komt altijd goed.
Koen: Mij viel op dat mensen elkaar daar nog persoonlijk kennen, ook in de professionele sfeer. De agentschappen kennen hun klanten, de inspecteurs kennen hun agentschappen en iedereen die er werkt. Daardoor is de verbondenheid veel groter. Wij hebben een formeel beleid rond ‘Know your customer’ maar daar is dat gewoon ingebakken in de praktijk.
Eric: Als ik terugkijk op die week is ze voorbij gevlogen. En ja, het is soms zwaar. Het is er ontzettend warm, je maakt lange dagen, een autorit is een marteling voor je rug. Maar het is zo de moeite waard. Ons contact met de deelnemers, hun positieve reactie op de workshop, de goeie sfeer binnen het vrijwilligersteam, … En vooral: je betekent iets voor anderen.
Koen: Je moet het gewoon doen. Niet te veel denken aan obstakels zoals de warmte of de taal. Gewoon doen. Het is een ongelooflijk verrijkende ervaring en met je kennis en ervaring van bij KBC maak je ginder echt een verschil.
